Geschiedenis van het vak schilderijenrestaurator
Het restaureren van kunstobjecten bestaat al heel erg lang. Begin zestiende eeuw werd er in de Sixtijnse Kapel in Rome een restauratie uitgevoerd aan de schilderingen van Michelangelo.
In die tijd al wist men, dat kunst beschermd en gekoesterd moest worden. Niet alleen tijdgenoten zouden van kunst moeten genieten, men vond dat ook volgende generaties daarvan moesten profiteren. Het vak van schilderijenrestaurator wordt al heel lang uitgeoefend. Waren het in de eerste periode, in de middeleeuwen, de plaatselijke vaklieden die iets moesten bijschilderen of –kleuren, in de 18de eeuw werd voor het eerst een bedoeking, oftewel een transpositie van een olieverfschilderij ter hand genomen. En dat vergde toch wel het nodige inzicht in de aard en opbouw van een schilderij. In de tijd van Napoleon (begin 19e eeuw) werden wetenschappers naar Pompeï gestuurd om het door een vulkaan verwoeste stadje te bestuderen. Waarom, zo vraagt u zich misschien af? Omdat de toenmalige wetenschappers zeer onder de indruk waren van de helderheid van de kleuren van deze bedolven muurschilderingen. En om te onderzoeken hoe het kwam dat ze zo mooi waren gebleven. Deze kennis kon gebruikt worden voor verder kleurenonderzoek.
Restaurator of restaurateur?
Dit is in het kort de geschiedenis van het vak van restaurator. Ikzelf heb moeite met het woord Restaurator. Zelf noem ik het liever Restaurateur. Ik deed mijn opleiding in Brussel en daar had iedereen het over restaurateur. Dat is een goed Frans woord. Ook reparateur is een woord dat niet vervangen zou kunnen worden door reparator bijvoorbeeld, maar goed: de vereniging Restauratoren Nederland waarvan ik lid ben heeft het over Restaurator. Dus houd ik me maar aan deze naam. Maar mijn website is www.schilderijen-restaurateur.nl zoals u weet.
|
